Domagała Jacek

Ur. 1947 w Szczecinku. Kompozytor, pianista, organista. Studiował kompozycję w klasie Witolda Szalonka, grę na fortepianie pod kierunkiem Olgi Dąbrowskiej oraz grę na organach u Heinza Wunderlicha. Po otrzymaniu stypendium fundacji Oscara i Very Ritterów w Hamburgu uczestniczył w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Györgya Ligetiego. Poza twórczością kompozytorską występował jako pianista, specjalizując się w muzyce kameralnej i wokalnej oraz jako organista  wykonując dzieła Johanna Sebasiana Bacha w Niemczech, Szwajcarii, Polsce i Danii. Jest laureatem nagrody Borysa Blachera w Berlinie oraz George'a  Mufata w Salzburgu. Jego twórczość obejmuje utwory chóralne, solowe i kameralne. Obecnie mieszka i tworzy w Berlinie.

Wczesne utwory Jacka Domagały powstały pod wpływem zainteresowań kompozytora twórczością J.S. Bacha, jazzem oraz aleatoryką. Kolejny etap twórczości kompozytora jest silnie związany ze Szkołą Wiedeńską (Schönberg, Berg, Webern), która wywarła decydujący wpływ na kształtowanie się  swoistego  języka muzycznego oraz technikę kompozytorską, nazywaną przez twórcę „neoserializmem”. Organizacja substancji muzycznej oparta na zasadach strukturalizmu ukazuje homogeniczność w większości krótkich, precyzyjnie akcentowanych, wbudowanych w gęstą harmonikę o różnorodnej  barwie, linii melodycznych. Bazują one najczęściej na materiale dwunastu dźwięków, wykorzystujących również – oprócz małych kroków interwałowych – ich przestrzenną rozpiętość o zmiennym metrum, bogatej rytmice i maksymalnie zróżnicowanej dynamice z priorytetem uzyskania jak największej głębi wyrazu dźwięku. Kompozytor stosuje normy ścisłej notacji z użyciem kreski taktowej pozwalającej mu precyzyjnie budować frazę oraz formę, dystansując się wobec aleatoryki, techniki wykorzystanej fragmentarycznie jedynie we wczesnych utworach. Kontakt z tradycją wiedeńskiego modernizmu preferującego technikę kompozycji serialnej, będącej zdaniem twórcy najważniejszym wydarzeniem muzycznym XX wieku, spowodował nie tylko ewolucję języka muzycznego Jacka Domagały, lecz przede wszystkim wpłynął na nowy sposób kształtowania muzycznej narracji oraz na rodzaj ekspresji, korzeniami sięgającej tradycji postromantycznej.