Gut na orkiestrę

Utwór Gut na orkiestrę jest próbą połączenia tradycyjnej muzyki koreańskiej z muzyką zachodnią na wielu poziomach – formy, wysokości dźwięku, rytmu oraz soniczności.

W utworze poszczególne frazy rozwijają się jak w muzyce zachodniej (technika motywiczna), ich wewnętrzną strukturę kształtują jednak różne formy tradycyjnej muzyki koreańskiej, np. schematy „pytanie–odpowiedź” (kor. Mundap), „początek–środek–zakończenie” (kor. Chojungjongjang), „przedstawienie–rozwinięcie–powrót­–zakończenie” (kor. Kikyunggyeolhye) i „schemat parzysty” (kor. Ijakdureum). Przez cały utwór przewijają się też dwa interwały zaczerpnięte ze skali pentatonicznej, typowej dla koreańskiej tradycji muzycznej, którą charakteryzuje użycie półtonu; tzw. ton dodatkowy i czysta kwinta pojawiają się w formie charakterystycznych motywów w poziomej i pionowej osi utworu. Ten szczególny zabieg przydaje językowi muzycznemu dzieła swoistej „wschodniej aury”. Dwa rodzaje schematów rytmicznych, pochodzące z tradycyjnej muzyki koreańskiej, przetwarzane są i rozwijane na różne sposoby. Decydujący wpływ na barwę dźwięku ma natomiast kontrastowe zestawienie metalowych instrumentów perkusyjnych i bębnów – zderzenie otwartych i zamkniętych dźwięków, zwłaszcza w kulminacyjnym punkcie utworu, także ma swoje korzenie w tradycji koreańskiej.

Hyewon Lee