Trio na flet, skrzypce i wiolonczelę op. 129

Utwór składa się z sześciu skontrastowanych części granych bez przerwy. Różnorodność ich bierze się przede wszystkim z ustawicznych zmian rytmu i dynamiki. Zasadą rozwoju jest szeregowanie krótkich odcinków, z których każdy jest jakby nie do końca spełniony dramaturgicznie. Efektem powinno być wrażenie nieustającej quasi-improwizacji.

Wykonawcom zapragnąłem dostarczyć przyjemności wspólnego muzykowania, prowadzenia ze sobą wyraźnych dialogów i zespołowego budowania napięć. Moim zamierzeniem było też danie im szansy popisania się pięknym dźwiękiem i umiejętnością prowadzenia rozległej kantyleny. Chcąc zatem uniknąć sytuacji, w których cała uwaga muzyków musiałaby skupiać się na realizacji skomplikowanych rytmów i trudnych technicznie figur bądź artykulacji, napisałem partyturę prostą, nie wymagającą rozszyfrowywania kolejnych taktów.

Sobie natomiast sprawiłem przyjemność, komponując tę prostotę ze ścisłych porządków harmonicznych i rytmicznych, nad którymi pracuję od wielu lat.

Czas trwania ca 15'.

Krzysztof Meyer